ปณิธาน

ย่างก้าวแห่งสติ
ฉุดจิตใจให้ระลึกรู้
ดำเนินอยู่ในครรลอง
ศึกษาและเรียนรู้
ดำเนินอยู่ไม่สิ้นสุด
บนเส้นทางที่ยาวไกล
นี่คือปณิธาน

เดินทาง

หลายๆคนบอกว่าเมื่อชีวิตคือการเดินทาง
แต่เดินทางจากจุดไหน ไปยังจุดไหนล่ะ นั่นคือคำถาม
หลายๆคนก็ถามกับตัวเองเสมอว่า จุดมุ่งหมายของการเดินทาง
มันจะไปสิ้นสุดตรงไหน และอะไรคือปลายทาง
คำตอบคือความเงียบ เพราะไม่มั่นใจว่าจุดหมายปลายทางคืออะไร
เพราะเมื่อเราไขว่คว้าบางสิ่งมาได้ ดูเหมือนว่าเราจะถึงซึ่งจุดหมาย
แต่เปล่าเลย มันเหมือนความว่างเปล่า รู้สึกว่ามันก็งั้นๆ
แล้วก็เกิดปลายทางใหม่เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ จนหลอกให้เดินทางไม่สิ้นสุด
เหน็ดเหนื่อยกับการเดินทาง และเหมือนกับถูกบงการโดยบางสิ่ง
ให้เราเดินทางอยู่ตลอดเวลา กับเป้าหมายปลายทางที่เปลี่ยนไปตลอด
นี่แหละคือสังสารวัฏ มันหมุนเวียนหลอกเราให้วิ่งเข้ามา และสร้างภพสร้างชาติ
หรืออาจเรียกว่าจุดหมายปลายทางใหม่ๆในการเดินทางของเราเสมอๆ

หลอก

สิ่งทั้งหลาย ล้วนปรุงขึ้น ทั้งสิ้น

 เป็นอาจิณ ดับและเกิด ขึ้นมาใหม่

วัฏฏะ วงเกลียวแกว่ง หมุนดิ้นไป

กามเกียรติกิน จึงกัดใจ ให้มืดมน
แต่ละคน จึงไขว่หา มาปรุงจิต
คิดว่าดี เห็นผิด ไปยกใหญ่
เอาโน่นนี่ มาบีทา แย่งชิงชัย
หวังจะได้ ตามตัณหา มาตามใจ

พญามาร ลวงหลอก ให้จิตแกว่ง

จึงสำแดง กิเลส ขนานใหญ่

มุ่งเอามา ใส่ตัว เต็มหัวใจ

มิช้าไป กิเลสทับ ดับลงอบาย

คำหลวงตา ว่าไว้ ให้ยับยั้ง

สติ เป็นกำลัง ยังไม่สาย

อดีต อนาคต งดและคลาย

ปัจจุบัน ตั้งเอาไว้ ให้คอยดู