ปณิธาน

ย่างก้าวแห่งสติ
ฉุดจิตใจให้ระลึกรู้
ดำเนินอยู่ในครรลอง
ศึกษาและเรียนรู้
ดำเนินอยู่ไม่สิ้นสุด
บนเส้นทางที่ยาวไกล
นี่คือปณิธาน

เดินทาง

หลายๆคนบอกว่าเมื่อชีวิตคือการเดินทาง
แต่เดินทางจากจุดไหน ไปยังจุดไหนล่ะ นั่นคือคำถาม
หลายๆคนก็ถามกับตัวเองเสมอว่า จุดมุ่งหมายของการเดินทาง
มันจะไปสิ้นสุดตรงไหน และอะไรคือปลายทาง
คำตอบคือความเงียบ เพราะไม่มั่นใจว่าจุดหมายปลายทางคืออะไร
เพราะเมื่อเราไขว่คว้าบางสิ่งมาได้ ดูเหมือนว่าเราจะถึงซึ่งจุดหมาย
แต่เปล่าเลย มันเหมือนความว่างเปล่า รู้สึกว่ามันก็งั้นๆ
แล้วก็เกิดปลายทางใหม่เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ จนหลอกให้เดินทางไม่สิ้นสุด
เหน็ดเหนื่อยกับการเดินทาง และเหมือนกับถูกบงการโดยบางสิ่ง
ให้เราเดินทางอยู่ตลอดเวลา กับเป้าหมายปลายทางที่เปลี่ยนไปตลอด
นี่แหละคือสังสารวัฏ มันหมุนเวียนหลอกเราให้วิ่งเข้ามา และสร้างภพสร้างชาติ
หรืออาจเรียกว่าจุดหมายปลายทางใหม่ๆในการเดินทางของเราเสมอๆ

หลอก

สิ่งทั้งหลาย ล้วนปรุงขึ้น ทั้งสิ้น

 เป็นอาจิณ ดับและเกิด ขึ้นมาใหม่

วัฏฏะ วงเกลียวแกว่ง หมุนดิ้นไป

กามเกียรติกิน จึงกัดใจ ให้มืดมน
แต่ละคน จึงไขว่หา มาปรุงจิต
คิดว่าดี เห็นผิด ไปยกใหญ่
เอาโน่นนี่ มาบีทา แย่งชิงชัย
หวังจะได้ ตามตัณหา มาตามใจ

พญามาร ลวงหลอก ให้จิตแกว่ง

จึงสำแดง กิเลส ขนานใหญ่

มุ่งเอามา ใส่ตัว เต็มหัวใจ

มิช้าไป กิเลสทับ ดับลงอบาย

คำหลวงตา ว่าไว้ ให้ยับยั้ง

สติ เป็นกำลัง ยังไม่สาย

อดีต อนาคต งดและคลาย

ปัจจุบัน ตั้งเอาไว้ ให้คอยดู 

กรรม

ปลูกมะม่วง ย่อมจะได้ ผลมะม่วง
กรรมย่อมล่วง เพราะมีเหตุ มาตั้งต้น
อันความดี ปลูกเอาไว้ ในใจตน
ก็งอกงาม ทุกแห่งหน ทั่วถิ่นคาม

ความตายเหมือนดั่งมิตร

ความตาย ดั่งมิตร สหายรัก
ลาจากไป เสียนานนัก หนักหนา
มาครานี้ ได้กลับมา พบอีกครา
แค่เห็นหน้า อยู่ไกลไกล ได้ยิ้มทักทาย
ส่งสัญญาณ ไมตรี ที่ดีตอบ
เหมือนเตือนว่า ให้รอบคอบ การณ์ทั้งหลาย
รีบเร่งกิจ คิดอ่าน ประการใด
ก่อนจะได้ พบเพื่อนเก่า เข้าจริงจริง

 

สัจธรรม

ทุกสิ่ง ล้วนแปรเปลี่ยน
ต้องหมุนเวียน อยู่เสมอ
สิ่งได้พบ ประสบเจอ
นั่นแหละคือ สัจธรรม

ไม่มีสิ่ง ใดใด ในโลกหล้า
จะเกินกว่า สัจจะ ข้อนั้นได้
ล้วนไม่ยั่ง ยืนยง เสมอไป
เกิดขึ้นได้ แล้วสลาย ลงกับตา

 

มิตร

ยามทุกข์ย่อมพิสูจน์ความเป็นมิตรแท้
ว่าจริงแน่ในส่วนลึกขนาดไหน
ยามฟันฝ่าย่อมมองเห็นผู้มีใจ
พร้อมจะฝ่าโพยภัยให้กำลัง
 
แม้แรงลมต้านอันหนักหน่วง
ไม่ต้องห่วงมีมิตรอยู่หนุนหลัง
พร้อมเสมอที่เสริมเติมพลัง
หากเมื่อพลั้งยังพยุงให้ก้าวเดิน

ชีวิต ความคิดและการเดินทาง

ชีวิตความคิดและการเดินทาง

ระยะห่างแห่งเส้นทางจะไกลไหม

แต่ชีวิตก็ต้องก้าวกันต่อไป

ความคิดสั่งหัวใจให้เดินทาง

ฤดูกาล

ฤดูกาล แห่งใบไม้ ผลัดใบ

ร่วงหล่นไป ตามแนว เป็นแถวกว้าง

ฤดูแห่ง การปลี่ยนแปลง บนเส้นทาง

เมื่อแสงสร่าง ทางจะปน ด้วยคนเดิน

กลางกาล

เวลาเคลื่อนผ่านไป
เหมือนน้ำใสที่ลอยล่อง
กลับคืนมิอาจปอง
ให้หวนกลับคืนย้อนมา
เวลายังจำกัด
ทั้งคนสัตว์ไม่เท่าเทียม
ยาวสั้นมิลำเอียง
ล้วนแต่เหตุดลเป็นผล
หน้าที่มีอยู่แล้ว
ต่างมีแนวเป็นของตน

มุ่งมั่นอย่าสับสน
สิ่งใดชอบพึงรีบทำ